Vangaveltur og hugrenningar um lífið.
Áramótin 2025 - hugrenningar!
Nýtt ár er einstakur tími til að endurskoða hvað þú vilt hafa í lífinu og hvað ekki, setja sér raunhæf markmið og leggja svo á sig vinnu til að þau verði að veruleika, það er reyndar gott að gera þetta reglulega yfir árið.
Í byrjun árs er hugurinn oft fullur af hugmyndum og þú átt jafnvel erfitt með að halda ró til að ná utanum þær allar, en það er mikilvægt að leyfa sér að dreyma um það sem við viljum og hvernig við viljum vaxa sem einstaklingar.
Þegar við stöndum á þessum krossgötum um að við viljum gera breytingar í lífi okkar þá þurfum við oft á hjálpa að halda, við þurfum einhver tæki og tól til að koma okkur inn á þá braut sem við viljum vera á.
Við gætum þurft að leita til einhverra sérfræðinga á því sviði sem við viljum vinna með hvort sem það er á praktísku sviði eða andlegu. Við getum sótt námskeið og einkatíma sem er ógrynni af þarna úti, til að styðja okkur í að vaxa og verða betri útgáfan af okkur sjálfum.
Það er stöðugt ferðalag að komast heim í hjarta sitt og vaxa, við fáum ekki meistaragráðu á einu námskeiði og höldum að við séum útskrifuð, við þurfum alltaf að halda okkur við með einhverskonar iðkun og lærdómi, annars stöðnum við og getum farið að falla í gamalt far sem við höfum kannski lagt mikla vinnu í að komast út úr.
Jóga er eitt af þessum tækjum eða verkfærum sem getur verið einstakt á því ferðalagi sem við erum í, jóga hjálpar okkur að lifa í einingu og gefur okkur skilning á því að við og allt er orka. Við höfum val til að skapa orkuna sem við viljum vera í og hvaða orku við viljum ekki hafa inni í lífi okkar. Þung orka hvort sem það er frá öðrum eða ytri aðstæðum getur haft slæm áhrif á okkur og jafnvel veikt okkur. Jóga getur hjálpað þér að greina betur þessa orku og taka skref til að verja þig gegn henni eða koma þér frá henni.
Hefur þú spurt þig hvað þú vilt gera til að næra þig og efla á þessu ári? Kveiktu jafnvel á kertaljósi lyngdu aftur augunum, andaðu djúpt og leyfðu því að koma til þín sem gæti eflt þig þetta árið. Það getur verið sterkur leikur að skrifa niður það sem kemur og lesa það reglulega yfir hvort sem það eru markmið að bættri líðan eða einhverju öðru sem þú vilt kalla inn í líf þitt.
Þegar við setjum okkur markmið er mikilvægt að mæta sér með mildi þora að sleppa takinu og leyfa þér að vaxa á þínum hraða
Að finna mitt af hverju – ferðalag inn í mannsandann!
„Steinunn, ekki láta sjá þig – ég nenni ekki að fá karlinn í heimsókn.“
Ég var líklega um fimm ára þegar ég heyrði þessi orð. Þau snerust um nágranna okkar, sem var á sínum reglulega drykkjutúr. Ég man að ég hugsaði: „Ooo, en mér finnst svo gaman að fá hann í heimsókn! Hann nennir alltaf að spila við mig ‘Glugga’.“ Það var mitt uppáhalds spil því það reyndi á minnið.
Stundum fékk hann að koma inn, þrátt fyrir að vera undir áhrifum, fann ég gremjuna og óþægindin í mömmu minni. Ég skil í dag hvaðan sú gremja kom. En í mínum barnslega einlægni sá ég bara hlýjan mann sem vildi spila við mig.
Ef hann datt út úr spilinu, ýtti ég bara við honum og hló dátt þegar hann mundi ekki hvar hann hafði lagt síðasta spilið. Ég hjálpaði honum að finna það og svo héldum við áfram að spila.
Þótt áfengið væri hans böl, fann ég samt ljósið hans. Ég fann einlægnina hans og þegar ég hitti hann eftir að áfengið var runnið úr æðum hans, fann ég líka skömmina hans.
Af hverju er ég að deila þessari minningu?
Ég hef alla tíð haft óendanlegan áhuga á mannlegu eðli – hvað fær okkur til að missa sjónar á gæskunni okkar? Hvað veldur því að við förum út af sporinu?
Í dag veit ég að ástæðan er oft óunnin áföll.
Þessar pælingar hafa leitt mig inn í djúpar upplifanir í lífinu, bæði töfrandi og erfiðar. Ég setti út í kosmósið að mig langaði að skilja – og þegar við biðjum um skilning, lærum við oft á eigin skinni, bæði í gegnum ljós og myrkur.
Þessi vegferð hefur gefið mér dýpri skilning á mannsandanum og kennt mér að lífið getur verið fullt af töfrum ef við opnum okkur fyrir því. Hún hefur veitt mér innblástur til að læra meira, leitt mig í átt að námskeiðum og námi sem snýr að því að skilja okkur sjálf og aðra betur. Hún hefur einnig gefið mér dýrmæt tengsl við magnað fólk sem dvelur í dýptinni og leyfir sér að upplifa bæði ljós og skugga án þess að láta nokkuð sigra sig.
Þetta ferðalag hefur leitt mig að mínu af hverju.
Mitt af hverju?
Ég brenn fyrir því að sjá fólk finna innri frið, brjótast út úr skel sinni og finna sitt eigið af hverju. Að sjá fólk blómstra, finna tilgang, styrk og betri líðan er það sem veitir mér kraft og gleði.
Hvert er þitt af hverju?
Jóga áhuginn!
Frá því ég man eftir mér hef ég haft djúpan áhuga á jóga – þó vegferðin hafi tekið ýmsar áhugaverðar beygjur á leiðinni.
Sem barn sat ég límd yfir öllum heimildarmyndum sem sýndar voru á RÚV og sérstaklega rifjast upp myndir af fakírum sem framkvæmdu furðulegar og sársaukafullar aðferðir – eins og að liggja á naglabrettum, draga hluti með krókum í gegnum líkamann, eða framkvæma hreinsun á ennis og kinnholum með efnistuskum. Þó þessar aðferðir eigi ekki við jóga í klassískum skilningi, kveiktu þær djúpan áhuga hjá mér:
- Hvað getur líkami og hugur í raun afrekað með aga og þjálfun?
Þegar ég var fimmtán ára fékk ég í hendurnar litla bók, þýdda af Steinunni Briem, sem opnaði fyrir mér heim jógaheimspekinnar. Þar lærði ég að orð og hugsanir hafa áhrif – jafnvel yfir þúsundir kílómetra. Þetta kveikti með mér djúpa meðvitund um orku:
- Hvernig ég hugsa og tala, jafnvel í hljóði, skiptir máli – og hefur áhrif.
Frá líkamsæfingum að lífstíl
Með tímanum fór ég að sækja jógatíma, bæði hér heima og erlendis. Árið 2007 hóf ég mitt fyrsta formlega jóganám. Því dýpra sem ég hef farið, þeim mun betur hef ég skilið að orka vinnur með okkur – eða á móti – allt eftir því hvernig við mætum okkur sjálfum og heiminum.
Ég hef oft beðið alheiminn um að sýna mér og kenna – af hverju við erum eins og við erum, og hvernig við getum umbreyst. Og já, ég hef fengið mörg tækifæri til að læra… á eigin skinni.
Jógaþerapía, Yin jóga, áfallamiðað jóga og jóga nidra hafa kennt mér að nær allir ganga í gegnum eitthvað sem markar þá – en að leiðin út liggur oftast inn á við.
Þar sem umbreytingin gerist
Í þessum fræðum fann ég dýrmætan veg:
- Leiðina til að skilja okkur sjálf, sýna okkur mildi og vera með okkur – líka þegar við förum út af sporinu.
Í dag er ég óendanlega þakklát fyrir að fá að miðla þessari visku áfram. Í minni kennslu legg ég sérstaka áherslu á: hlýju, mýkt og sjálfsmildi.… því það er í þessu rými sem umbreytingar gerast.
Það er neisti innra með okkur öllum sem þarf oft mildi, mýkt, hlýju og kyrrð til að fá að kvikna og loga.
Að skapa net-námskeið með hjartanu!
Það er ótal margt sem gerist bakvið tjöldin áður en netnámskeið fer í loftið.
Sérstaklega þegar um er að ræða námskeið sem snýst um innri vinnu – um að mæta sjálfum sér með mildi, rýna inn á við og opna á umbreytingu.
Þetta er ekki bara texti og myndband. Þetta er rými. Rými sem þarf að vera öruggt, nærandi og satt.
Það þarf að halda utan um fólk, líka í gegnum skjáinn.
Það sem birtist á vef eða í pósthólfi virkar kannski einfalt – kannski fallegt – en undir yfirborðinu býr djúp hugmyndavinna, úrvinnsla, prófanir, endurskoðun, innblástur og tími....mikill tími.
Það sem virðist vera 4 vikna námskeið er oft afrakstur margra mánaða íhugunar, jafnvel ára, lærdóms og persónulegs ferðalags.
Það felst ákveðin hugrekki í því að miðla efni um sjálfsþroska. Að skapa það, að halda utan um það, að deila sinni rödd, sinni innsýn og vonast til að hún snerti við einhverjum.
Að búa til námskeið sem fjallar um innri ró og sjálfsmildi krefst þess sama af kennaranum: að lifa í takt við eigin sannfæringu – og mæta sjálfum sér í allri sinni mannlegu mynd.
Því þetta er meira en bara verkefni – þetta er hluti af hjartanu mínu.
Þegar ég skila frá mér efni inn í heiminn – hvort sem það er myndband, hugleiðsla, póstur eða staðhæfing – þá fylgir alltaf smá titringur með, líkt og þegar maður réttir öðrum hluta af sér og vonar að það megi nýtast.
Svo næst þegar þú færð póst frá leiðbeinanda sem talar frá hjartanu – eða skráir þig í námskeið sem býður þér að skoða inn í sjálfa/n þig – taktu andartak til að finna fyrir þeirri orku sem liggur þar að baki.
Við kennarar finnum líka fyrir henni.
Og hún nær langt.
Ferðalag inn á við – upplifun úr fjöllum Portúgals!
Það var að vori 2017 sem ég lagði af stað í ferðalag upp í fjöllin í Portúgal, ásamt stórum hópi fólks alls staðar að úr heiminum.
Það sem sameinaði okkur var djúp löngun til að tengjast betur eigin innri veruleika – að sjá skýrar gegnum tvíhyggju hugans og finna frelsi handan hans.
Ég man tilfinninguna við brautarstöðina í Lissabon – þegar ég sá andlitin streyma að. Spenna, forvitni og ró fylltu mig, ásamt smá feimni.
Þetta var ókunnur hópur – en þó ekki alveg, því ég hafði dvalið árið áður í þagnar hlédragi hjá sama kennara og fann strax nokkur kunnugleg andlit.
Ég vissi líka að fleiri myndu bíða mín uppi í fjallaþorpinu, þar sem samveran – svokölluð Sangha gathering – fór fram.
Það er ástæða fyrir því að þessi samvera er kölluð fjölskyldufundur.
Þegar hópur fólks kemur saman með sameiginlega ásetningu og opið hjarta myndast ótrúleg tenging – eins og ósýnileg bönd sem veita skilning og öryggi á ferðalaginu sem við erum öll á.
Þessir 10 dagar í Ashraminu í Monte Sahaja höfðu djúp áhrif á mig. Ég átti þar bæði fallegar og krefjandi upplifanir.
Ég sá með eigin augum hvernig fólk gat borið með sér ýmis einkenni, jafnvel veikindi, sem fóru að leysast upp í þessu örugga og nærandi umhverfi.
Það var eins og þessi orka – sem hafði haldið þeim niðri – losnaði og birti þá upp að innan og utan.
Ásýnd suma breyttist, hreyfingar urðu frjálsari, lítil kraftaverk í smáum, en djúpum skrefum.
Ég sjálf fann fyrir alls konar hreyfingum innra með mér – ótti og efasemdir (sem ég vissi að tengdust egóinu), djúp samkennd með þeim sem voru að losa sig við gamla verki og áföll.
Það var grátað, skolfið, öskrað, hlegið og faðmast innilega.
Þarna kom einnig fram gleði, djúpt þakklæti og algjört friðarástand sem bæði ég og aðrir einstaklingar vorum að upplifa.
Þarna upplifði ég þessa óútskýranlegu tilfinning að vera snortin af einhverju sem ekki er hægt að útskýra með orðum – sem er dýpra en allt sem við sjáum.
Ég grét heilan dag, ekki af vanlíðan – heldur vegna þessarar miklu fegurðar og tengingar.
Þessi ferð breytti mér. Árið eftir fór ég aftur – og þá sá ég hvernig einstaklingar sem höfðu gengið í gegnum djúpa losun höfðu umbreyst. Sumir þeirra töluðu um að lífið hefði tekið U-beygju.
Þeir sem áður glímdu við kvíða eða depurð stóðu nú með sjálfum sér í friði – og það var ómetanlegt að fá að vera vitni að því.
Ég spyr mig oft:
Hvers vegna eru tilfinningar ennþá svona misskildar?
Hvers vegna er það talið „klikkað“ að öskra úr sér vanlíðan – frekar en að sjá það sem heilandi útrás?
Það þarf hugrekki til að öskra – og það þarf öruggt rými.
En kannski eru ekki allir tilbúnir...
Kannski er auðveldara að dreifa athyglinni en að dvelja með því sem vill losna.
En hvað gerir þú þegar orka fer að þrengja að þér?
Hefur þú fundið leið til að hleypa henni út – með virðingu og kærleika?
Hvert er lífið að leiða mig?
Þetta er spurning sem flest okkar þekkja – sérstaklega þegar við stöndum frammi fyrir áskorunum, erum á krossgötum eða þegar lífið tekur óvænta beygju.
Þegar eitthvað virðist yfirþyrmandi – þegar tilgangurinn dofnar og myrkrið læðist að – er auðvelt að fara að efast.
Oftar en ekki fáum við hvatningarorð eins og „Harkaðu þetta af þér“ eða „Taktu þig á“ frá umhverfinu.
En hvað ef það býr kennsla í því að bogna, jafnvel brotna örlítið?
Hvað ef það er eitthvað dýrmætt í því að leyfa sér að finna til?
Stundum þurfum við einfaldlega að draga okkur í hlé, anda djúpt og leyfa okkur að vera mannleg. Og um leið og við minnum okkur á að það er alltaf til leið út, þá kviknar vonin aftur, jafnvel í dimmum dölum.
Það getur verið vinur, leiðbeinandi, námskeið eða jafnvel ókunnugur sem kemur með orð eða nærveru sem snertir.
Lífið er fullt af óvæntum möguleikum og dýrmætum tengingum.
Þakklæti er einfalt en öflugt verkfæri sem dregur okkur nær ljósi og von.
Þegar við iðkum það – líka fyrir það sem við sjálf höfum að gefa – fer það smám saman að vefa sig inn í líf okkar.
Þá jafnvel á erfiðum stundum kviknar traustið:
Þetta mun líða hjá. Ég mun finna leiðina mína.
Það er þessi línudans milli vonar og vonleysis sem getur kennt okkur dýpsta lærdóminn.
Með æfingu og meðvitund förum við að sjá að einmitt það sem virtist brjóta okkur – var það sem opnaði okkur.
Hugleiðing dagsins:
Hvað gerir þú þegar lífið kemur með erfið verkefni?
-Harkar þú af þér?
-Eða leyfir þú þér að vera – að finna og upplifa?
Fullt tungl 07.09.2025 og 999 orkan!
Þann 07.09.2025 var einstök orka þegar jörðin varpaði skugga sínum á tunglið sem glóði í rauðum bjarma – svokallaður blóðmáni. Því miður huldu rigningarskýin þetta hér á Suðurlandi.
Fullt tungl með myrkva boðar opinberanir, umbreytingar og nýtt upphaf.
Það hvetur okkur til að sleppa tökum, treysta innsæinu og samræmast flæðinu.
9. september 2025, erum við að stíga inn í 999 orkuna: dagurinn (9), mánuðurinn (9) og árið 2025 (2+0+2+5=9). Talan 9 táknar lok, visku og að ljúka hringrás. Þegar hún birtist þrisvar verður hún sérstaklega öflug – eins og alheimurinn bjóði okkur að loka gömlum dyrum með þakklæti og stíga inn í nýtt rými með skýrleika og styrk.
Þetta er tími til að spyrja: Hverju þarf ég að sleppa?
Er það vinna, fólk, samband eða hugsanamynstur sem heldur aftur af mér? Oft þegar við erum á krossgötum, þá getum við valið hvort við horfum í augu við okkar eigin myrkur eða forðumst það. Myrkrið birtist gjarnan í hugsanaskekkjum sem við höfum tileinkað okkur vegna áfalla eða kenndrar hegðunar. Þegar við lærum að sjá og elska þessa parta af okkur sjálfum, sleppum við raunverulega og öðlumst meiri frið.
Það er auðvelt að dýfa tánum í myrkrið en hoppa svo aftur í næsta verkefni sem nærist á egóinu. Það veitir skammtíma fullnægju en skilur eftir tómarúm. Innri friður krefst þess að við leyfum okkur að finna til, að falla og læra af því sem heldur aftur af okkur. Þá þurfum við minna af ytri gæðum og förum frekar að næra okkur á uppbyggjandi hátt.
Gulrótin við innri frið er gleðin og samkenndin. Þær hjálpa okkur að skilja tilgang sorgar, vonbrigða, höfnunar, gremju, reiði og mistaka. Frelsið felst í því að lifa í þessum friði, hætta að dæma okkur sjálf og læra að vera í jafnvægi.
Svo ég spyr þig: Hverju ætlar þú að sleppa í dag til að stíga nær þínum innri friði?
Þú gætir gert litla athöfn sem hjálpar þér að sleppa, kveikt á kerti, skrifað niður það sem þú vilt sleppa takinu af og annaðhvort rifið blaðið eða brennt það. Mundu bara að sleppa með þakklæti því allt sem við upplifum er kennsla til okkar á einn eða annan hátt.
Athafnir sem þessar er hægt að gera á hverju fullu tungli.
Hugrenningar um mæður og áföll.
Ég rakst á þessa grein og fór í þessar hugrenningar í kjölfarið.
Ég tek hattinn ofan fyrir öllum mæðrum – og sérstaklega þeim sem eignuðust börn með stuttu millibili. Líkaminn þarf að jafnaði um sex mánuði til að græða sár eftir fæðingu, hormónakerfið allt að tvö ár til að komast í jafnvægi, og margar konur finna ekki raunverulega tengingu við sjálfa sig fyrr en fimm árum síðar.
Þegar ég hugsa um líðan mömmu minnar og kvenna af hennar kynslóð – sem margar hverjar voru varla búnar að jafna sig áður en þær urðu ófrískar á ný – fyllist ég lotningu og samúð. Margar eignuðust fjögur eða fleiri börn á fimm til sex árum. Líffræðilega séð er slíkt álag gífurlegt og í raun galið að ætlast til þess af nokkurri konu.
Á þeim tíma var ekki talað um fæðingarþunglyndi eða andlega líðan nýbakaðra mæðra. Konur voru stimplaðar „móðursjúkar“ eða settar á róandi lyf – þegar það sem þær þurftu var hvíld, stuðningur, skilningur og ást. Engin móðir er fullkomin, allar eru að gera sitt besta miðað við það ástand sem þær erum í.
Á fullorðinsárum berum við þó ábyrgð á því að vinna úr eigin áföllum, en þegar konur eru að ala upp mörg börn er lítill tími fyrir þannig vinnu.
Áföll – bæði okkar eigin og forfeðranna – hafa djúp áhrif. Nýjustu vísindi staðfesta það sem jógafræði og önnur andleg speki hafa kennt í þúsundir ára: að við berum í okkur minningar og áföll kynslóða. Þau geta komið fram sem óljós óþægindi tengd stöðum eða aðstæðum sem við höfum aldrei sjálf upplifað. Það er eins og kista sé í DNA-inu okkar, sem geymir reynslu formæðra og forfeðra.
Þess vegna er svo mikilvægt, þegar við göngum inn á leið heilunar, að skoða ekki aðeins okkar eigin lífssögu heldur líka þá arfleifð sem við berum með okkur. Mæta því með skilningi sem hefur gerst í fortíðinni, sleppa og finna sátt. Þar getur legið lykillinn að frelsi – fyrir okkur, börnin okkar og komandi kynslóðir.
Frelsi og innri friður er það sem við erum öll að leita að meðvitað eða ómeðvitað.
Seigla eða áfallatengsl?
Ég hlustaði á hlaðvarp um daginn þar sem var viðtal við unga konu sem upplifði alvarlega kulnun eftir að hafa starfað undir yfirmanni sem beitti andlegu ofbeldi í formi gaslýsingar, íllu umtali og öðru slíku. Það sem fékk mig til að staldra við var þegar farið var að tala um seiglu – og að það hefði verið orsökin fyrir því að hún stóð þetta af sér svona lengi.
Afleiðingin varð þó sú að hún brann út og er enn, nokkrum árum síðar, að jafna sig.
Þetta er því miður ekki óalgengt. Sjúkir einstaklingar ná stundum til valda og skapa eitruð vinnustaðarumhverfi þar sem fólk heldur sér fast í ótta við að missa vinnuna – eða einfaldlega vegna þess að það trúir á verkefnið sem unnið er að og vill sjá það verða að veruleika.
Hvað er seigla?
Seigla (e. resilience) er innri styrkur og þrautseigja sem gerir okkur kleift að láta ekki erfiðleika buga okkur. Við lærum að takast á við mótlæti og halda áfram. Sem börn er mikilvægt að fá að æfa seiglu með því að mæta áskorunum – en of oft er seigla misskilin sem það að „gefast aldrei upp“ sama hvað.
Seigla eða áfallatengsl?
Þarna liggur munurinn. Að þrauka í aðstæðum þar sem við erum beitt andlegu ofbeldi og kúgun er ekki seigla – heldur það sem kallast trauma bond eða áfallatengsl.
Slíkt mynstur byrjar oft sakleysislega: fyrst með óeðlilega miklu hrósi eða athygli (love bombing í samböndum), en svo smám saman með ósönnum athugasemdum og niðurbroti. Við sitjum eftir föst í hringrás þar sem hræðsla og þakklæti blandast saman, sem gerir okkur erfitt fyrir að losna.
Að efla seiglu í raun.
Sönn seigla snýst um að geta stígið út úr svona aðstæðum áður en þær valda okkur skaða. Hún snýst um að vernda eigin heilsu, setja mörk og treysta innsæinu.
Það getur hjálpað að:
- stunda hugleiðslu og jóga,
- vera úti í náttúrunni,
- skoða eigin hugmyndir um sjálfið („er ég nóg?“),
- og byggja upp stuðningsnet sem nærir.
Hér er því mikilvæg spurning:
Hvað gerir þú til að efla þína seiglu?
Að skynja lífið djúpt.
Ég hef oft hugsað um hvað það þýðir að vera með djúpa tilfinningaskynjun.
Að finna og lesa á milli lína, að skynja orku og upplifa lífið á tilfinningaríkan hátt.
Fyrir mér hefur það verið bæði gjöf og áskorun – fallegt, sterkt og stundum sárt.
Frá því ég man eftir mér hef ég verið svona – skilið sorgina og gleðina í fólki og allt þar á milli.
Skynjað m.a orðin sem eru ekki sögð, áföllin og brostna drauma sem hafa ekki fengið að rætast. Fundið skilnað, veikindi, sigra, barneignir ofl. áður en það er orðið að veruleika.
Ég hef oft ekki getað höndlað þessa gjöf og fengið blautar tuskur í andlitið fyrir að hitta á viðkvæma strengi. Þannig lærði ég að það getur fylgt hætta því að skynja svona djúpt,
þegar maður kann ekki enn með þessa gjöf að fara.
Ég lærði að segja ekki neitt, heldur leyfa fólki að reka sig á – þó ég sæi í hvað stefnir.
Ég er enn að læra að tækla þetta :)
Að skynja svona djúpt er ekki allra að skilja, og það er allt í lagi.
Við erum öll á okkar ferðalagi – hver og einn á sínum hraða.
Ég hef verið svo lánsöm að kynnast fólki sem skynjar lífið eins og ég.
Við eigum það sameiginlegt að leita í einveruna og náttúruna, til að hlaða okkur að nýju og tengjast okkur sjálfum – án leikrita og án hjarðhegðunar sem er svo ríkjandi í þessum heimi
Þessi gjöf hefur gefið mér djúpa innsýn í að vinna með fólki sem vill skilja og skynja, fólki sem vill opna fyrir tilfinningar sínar og tengjast sér betur.
Því það er í lagi að finna alls konar og setja það í orð. Það getur orðið losun – tár, andvarp, hlátur eða öskur – og þetta er allt hluti af því að vera mannlegur og leyfa sér að finna.
Því erum við ekki öll hér á ferðalagi til að læra, hver og einn á sinn hátt?
Hlýja til þín,
Steinunn Kristín
Fullt ofurtungl 05.11.2025
Þeir sem þekkja mig vita að ég elska tunglið og er meðvituð um áhrif þessa á líðan okkar.
Ef við erum tengd náttúrunni þá finnum við oft meira fyrir breytingum sem verða hjá okkur á mismunandi tunglstöðu og við lærum að sigla meira í gegnum þessar tilfinningar og skoða hvers vegna þær koma upp án þess að dæma eða greina.
Fulla tunglið í dag er eitt af þeim sterkustu á ári hverju og áhrifin af tunglinu vara ekki bara á deginum sem fulla tunglið er, heldur líka 2-3 dögum fyrir og eftir tunglið.
Við getum farið að finna fyrir tilfinningaspennu 2-3 dögum fyrir tunglið og jafnvel verri svefni og meiri verkjum í líkamanum. Það er eins og orkan verði þéttari og stundum þyngri sem nær svo hámarki á fullu tungli, þá förum við að sjá skýrar það sem hefur verið að rótast upp daganna á undan og náum oft úrlausnum á þessum degi ef við nýtum hann vel t.d með því að fara út í náttúruna, hugleiða eða ástunda mildar meðvitaðar hreyfingar eins og Yin jóga, þar sem við tengjum okkur vel við líkamann, finnum meira hvað hann er að segja við okkur og hugsum minna.
Dagarnir eftir fulla tunglið kemur oft meiri ró á hugann og þá er gott að melta allt það sem kom upp og læra af því og þakka fyrir okkar mannlegu hliðar sem hjálpa okkur að vaxa og þroskast.
Takk fyrir að lesa mínar hugrenningar en hér kemur smá úrdráttur úr grein sem ég þýddi frá þessari síðu.
Hér er farið nokkuð djúpt í virkni þessa einstaka fulla tungls.
í dag 5. nóvember kl. 13:19 að íslenskum tíma rís Ofurfyllt tungl í 13° Nautsins og lýsir upp himininn, með boð um að finna jarðtengingu mitt í þeim breytingum sem eiga sér stað – bæði innra með okkur og í umheiminum.
Þetta tungl er bjartasta og næst jörðu allra tungla ársins. Ljósið magnast og endurkastar bæði fegurð og dýpt tilfinningalífsins okkar, vekur upp sterkari tilfinningar og dýpkar þrána eftir að tengjast því sem sannarlega nærir og heldur okkur uppi.
Þetta er annað af þremur ofurtunglum ársins sem lýsa okkur fram á árslok. Slík tungl myndast þegar tunglið er í perigee, eða næst jörðu á sporbraut sinni, þá verður áhrifamáttur þess mun sterkari. Því nær sem tunglið er, þeim mun meiri er þyngdaraflið á sjávarföllin – og þar sem við erum um 70% vatn, finnur innra líf okkar einnig fyrir þessum flóðum og fjörum tilfinningalega. Þetta býður okkur að læra að sigla með tilfinningabylgjunum í stað þess að láta þær bera okkur burt.
Fullt tungl í Nautinu hefur sterk áhrif á fólk sem er með reikistjörnur í stöðugum merkjum (Nauti, Ljóni, Sporðdreka og Vatnsbera). Það getur kveikt umbreytingar, hrist okkur úr stöðnun og fengið okkur til að sleppa tökum á því sem hamlar vexti okkar. Við erum hvött til að finna öryggi og stöðugleika fyrst og fremst innra með okkur sjálfum.
Fullt tungl er tími þar sem hlutir ná hámarki og uppskeru og við ljúkum jafnvel einhverri hringrás. Þegar sólin lýsir upp allt yfirborð tunglsins fáum við tækifæri til að sjá skýrar hvað býr í djúpinu. Tilfinningar koma upp á yfirborðið og okkur er boðið að mæta þeim með meðvitund í stað þess að láta þær ráða för.
Þetta tungl virkjar andstæðurnar milli Nauts og Sporðdrekans, jarðar og vatns, stöðugleika og umbreytingar, að halda og sleppa. Það minnir okkur á að jafnvægi finnst ekki í andstæðum heldur í dansinum á milli þeirra, þetta dregur fram bæði löngun okkar til breytinga og mótþróa okkar gegn þeim.
Á þessum tíma fáum við tækifæri til að skerpa á hæfileikanum til að greina hvenær tími er til að varðveita það sem við höfum þegar byggt upp – og hvenær í staðinn er kominn tími til að sleppa tökunum og umbreytast.
Í Nautinu er tunglið „í háleitri stöðu“ – þar fær það að njóta sín með allri sinni mýkt og næmni. Það kallar á hlýju, vellíðan og næringu og minnir okkur á að gefa okkur tíma til að hlúa að okkur sjálfum og innra barninu okkar með þolinmæði og blíðu. Þetta er tími til að hægja á, anda djúpt og finna ró í líkamanum og tengjast tilfinningu fyrir innri stöðugleika og jafnvægi, mitt í þeim breytingum sem eiga sér stað – bæði innra með okkur og í umhverfinu.
Þetta tungl minnir okkur á að stöðugleiki kemur ekki úr stjórn heldur úr trausti – trausti til lífsins, til náttúrunnar og til þess að við höfum innri styrk til að aðlagast breytingum.
Þegar bjartasta tungl ársins rís í dansi jarðar og vatns, líkama og sálar, býður það þér að mýkjast inn í núið, treysta takti öndunarinnar og leyfa hjartanu að lýsast upp af blíðu og sannleika.
Umbreyting þarf ekki alltaf kraft – stundum gerist hún þegar við drögum okkur í hlé, í kyrrðinni og í því að sleppa.
Takk fyrir að lesa💛
Hlýja til þín,
Steinunn Kristín
Að fagna vexti annarra – og opna á eigin drauma
Hvað gerist innra með þér þegar þú sérð að öðrum gengur vel?
Kannski fyllist hjartað hlýju, brosið læðist fram og gleðitár koma fram í augun. Hér er ekki verið að tala um peninga eða stöðu – heldur hugrekki, sjálfsþroska og það að lifa í takt við eigin sannleika.
Að sjá vöxt og kjark vekur von og tengingu.
Þegar við sjáum aðra stíga fram sem besta útgáfan af sjálfum sér, þá kviknar eitthvað innra með okkur líka. Við tengjumst. Það sem einn brennur fyrir getur virst framandi fyrir annan – og það er allt í lagi. Það sem skiptir máli er að sýna virðingu og hlusta.
Prófaðu að vera hlustandi, vera vitni – ekki með lausnir, heldur með hjartað opið.
Sjáðu hvað gerist þegar manneskja fær að tala um það sem hún brennur fyrir.
Sjáðu hvernig augun ljóma og röddin breytist.
Það er nefnilega kraftaverk í því að vera í klappliðinu.
Því miður getur það líka dregið úr ljósi annarra ef við hlustum ekki – ef við dæmum drauma sem „ekki raunsæja“ út frá okkar eigin forsendum. En við vitum það: Þegar við erum heil og tengd, þá leyfum við öðrum að vera það líka.
Markþjálfun – leiðin að þínum innri eldi
Að vinna sem markþjálfi er einstakt. Ég fæ að vera vitni að umbreytingum – þegar fólk sér í gegnum eigin hindranir og finnur kjarkinn til að stíga næsta skref. Hvort sem það tengist veraldlegum markmiðum eða innri friði, þá er það alltaf heillandi.
Markþjálfun getur gefið þér:
- Skýrari sýn
- Hvatningu til að taka næstu skref
- Tengingu við það sem skiptir raunverulega máli
Viltu kanna hvort markþjálfun sé fyrir þig?
Ég býð þér 20 mínútna ókeypis samtal á netinu þar sem við skoðum saman hvort þú tengir við þessa leið.
Sendu mér tölvupóst á [email protected]
Kynjahlutdrægni
Mig hefur lengi langað til að setja niður nokkur orð um gender bias – kynjahlutdrægni – þar sem ég hef sjálf upplifað hana töluvert, sérstaklega á vinnumarkaði og í því að þora að standa á eigin fótum þar sem ég þarf að treysta 100% á sjálfa mig.
Ég hef verið á vinnumarkaði frá því ég var 16 ára – unnið bæði almenn störf og stjórnunarstörf, starfað á karllægum vinnustöðum og rekið mitt eigið. Mér finnst alveg magnað að árið 2025 skuli konur enn vera vanmetnar og misskildar. Ef við erum ákveðnar, setjum mörk eða segjum hreinskilnislega okkar skoðun – þá erum við alltof oft stimplaðar sem frekjur, sjálfhverfar, óhemjur, “of mikið” af þessu eða hinu.
Margar konur trúa því kannski að þetta sé „bara einhver vitleysa“ og að svona framkoma heyri fortíðinni til. En ég er alls ekki sammála. Þetta er ennþá við lýði. Konur sem eru með rödd á vinnumarkaði finna mjög oft fyrir þessu. Svo eru aðrar konur sem þora ekki að sýna sína rödd, þora ekki að tjá sig af ótta við að missa vinnuna eða vera settar í box með óþægilegum stimplum. Og það sorglegasta er að dómarnir koma ekki bara frá körlum – heldur líka frá öðrum konum.
Að sjálfsögðu upplifa karlmenn þetta líka, en í miklu minna hlutfalli.
Það hafa verið gerðar þekktar tilraunir sem sýna kynjahlutdrægni svart á hvítu:
Harvard Business School gerði fræga tilraun árið 2003 – “Heidi vs. Howard.”
Sama ferilskrá var sýnd tveimur hópum: ein undir nafninu Heidi og hin undir nafninu Howard. Allt annað var nákvæmlega eins.
Niðurstöðurnar voru sláandi:
• Howard var talinn hæfur, leiðtogi, traustvekjandi.
• Heidi var talin frek, sjálfhverf, óþægileg og manneskja sem fólk myndi ekki vilja vinna með.
Árið 2021, í verkefnastjórnunarnáminu mínu, var okkur sýnt myndband sem sýndi sams konar tilraun – tveir leikarar, kona og karl, sögðu nákvæmlega sömu orðin og með sömu áherslum í atvinnuviðtali.
• Karlinum var hrósað fyrir að vera málefnalegur og ákveðinn.
• Konan var sögð frek, sjálfsumglöð og alls ekki málefnaleg.
Þetta var orð-fyrir -orð nákvæmlega sami textinn með sömu áherslum.
Þetta sýnir svo svart á hvítu hversu djúpir bias-ar eru gagnvart konum.
Spurningar sem ég velti oft fyrir mér:
• Hræðist fólk kröftugar konur sem eru sjálfstæðar, láta ekki vaða yfir sig og standa á sínu?
• Er þetta einhver öfund þegar konum gengur vel – og þörf fyrir að draga þær niður?
• Af hverju er enn verið að setja út á útlit kvenna?
• Af hverju eru þær spurðar út í klæðnað, sambandsstöðu eða annað persónulegt ef þær skara fram úr?
• Af hverju má konan ekki einfaldlega fá að vera hæf, sterk og hæfileikarík – án þess að það sé gert að máli?
Af hverju er ekki bara hægt að segja:
„Frábært hjá þér, til hamingju! Vá, flott – áfram þú!“
Ert þú að hugleiða – eða bara að hugsa?
Hugleiðsla, og þá sérstaklega jóga nidra, er mér mjög hjartfólgin. Hún hefur verið mér ákaflega mikilvægt hjálpartæki í daglegu lífi til að tækla verkefni, stór sem smá.
En hvernig getur hugleiðsla eiginlega gert það?
Eftir rúm tíu ár á þessari vegferð hef ég lært að lífið mun alltaf koma með verkefni til okkar. Það sem hugleiðslan hefur kennt mér er að róa taugakerfið, sjá skýrar og gefa mér kjark til að leysa það sem þarf að leysa og koma mér út úr aðstæðum sem reynast mér ekki hollar.
Ég hef líka lært að hugleiðsla hjálpar okkur að vita hvenær við eigum að stoppa og pakka okkur í bómul í einhvern tíma til að ná aftur mýkt inn í taugakerfið. Í nútímasamfélagi hefur það oft ekki verið viðurkennt – að þurfa að stilla sig af, draga sig aðeins inná við og endurhlaða. Sem betur fer er það að breytast, þó við eigum enn langt í land.
Af hverju jóga nidra?
Mín uppáhalds hugleiðsla er jóga nidra, sem ég hef kennt og ástundað í rúmlega 10 ár – að lágmarki þrisvar í viku (stundum oftar, stundum minna).
Ég hef jafnvel hugleitt tvisvar á dag þegar lífið hefur skollið á með áföllum eða sorg.
Það er mér mjög mikilvægt að leyfa kerfinu að finna það sem er að gerast, en ekki sitja föst í óunnu tilfinningunum. Markþjálfi kenndi mér fallegt orð: “laustára” sem ég tengi svo við og snýst um að leyfa tilfinningunum að koma í gegn án þess að dæma eða greina. Þá flæða þær fram, við festumst ekki í myrkrinu og hægt og rólega verður allt léttara. Við getum líka leyft okkar að vera laustára í gleðinni þegar hún fyllir hjarta okkar.
Þar kemur hugleiðslan svo sterkt inn. Með reglulegri ástundun verða verkefni lífsins yfirstíganlegri og við gerum hlutina með meiri gleði – ekki kvöð.
Hugleiðum við – eða hugsum við bara?
Það er spurningin sem þessi hugvekja snýst um:
„Ert þú að hugleiða – eða bara að hugsa?“
Þegar við hugleiðum getum við ekki „slökkt“ á hugsunum. Þær koma og fara.
Það sem við lærum með hugleiðslu er að sortera hugsanir, sjá þær fyrir það sem þær eru og festast ekki í þeim sem draga okkur niður.
Við lærum að skoða hugann – þetta ótrúlega snilldartæki – og nýta hann en ekki láta hann stjórna okkur.
En svo er það annað:
Þegar við erum að hugleiða erum við þá bara að hugsa en ekki finna hvað við erum að upplifa?
Í jóga nidra æfum við einmitt þetta: að finna meira og hugsa minna. Þegar það tekst förum við að geta tala við hugann okkar á allt annan hátt, með meiri mýkt, skýrleika og kærleik – og verðum meira í takt við tilfinningar okkar án þess að dæma þær eða greina.
Ég gæti talað endalaust um hugleiðslu – því hún er mér svo kær – og ég hef einstaklega mikla ánægju af því að deila jóga nidra með öðrum.
Megi friður ávallt fylgja þér og öllum þeim sem á vegi þínum verða.
Þar til síðar,
Hlýjar kveðjur,
Steinunn Kristín
Jólahugrenningar og kveðja 2025 🤍
Það er hægt að segja að þetta sé áhugaverður aðfangadagur þetta árið. Hitastigið minnir frekar á vordag og hvergi snjókorn að sjá – allavega hérna á Suðurlandinu. Þá er gott að hafa birtuna frá ljósunum þegar við höfum ekki snjóinn til að lýsa upp skammdegið.
Fyrir mér er þessi tími einstaklega fallegur og ég finn alltaf fyrir sterkum umbreytingum á þessum tíma ljóss og friðar. Þetta er einnig dásamlega góður tími til að skoða auðmýktina í sjálfum sér. Oft eru aðstæður þannig að við getum verið að upplifa sorg eða missi á þessum árstíma, fjölskyldumynstur geta verið að breytast eða annað sem hreyfir djúpt við okkur.
Í hjarta okkar býr mikil viska. Þegar við hlustum á það hefur það oft allt aðra sögu að segja en hugurinn. Hjartað leyfir okkur að finna mýktina, fyrirgefninguna og kærleikann – ef við leyfum því að vera opið.
Hjartastöðin, samkvæmt jógafræðunum, er tengingin á milli hins jarðneska og andlega. Líkt og brú sem hjálpar okkur að skilja að við erum hluti af hvoru tveggja:
af þessu jarðneska lífi með öllum sínum þörfum og tilfinningum – góðum sem krefjandi – og af því andlega rými þar sem friður, eining og skilningur ríkir. Þar sem við erum eitt með öllu.
Mig langar að deila með þér ljóði sem kom til mín um daginn þegar ég var að fara í kyrrðarstund með jóganemendum mínum og á svo vel við þessar hugrenningar.
Hvert andartak á hraða ljóssins þýtur,
Í hjarta þér þú augnabliksins nýtur.
Með kyrrð og frið þú sálartetrið nærir,
Það tengingu við almættið þér færir. SKH
Ég óska þér og þínum hlýju og kærleiks á þessari hátíð ljóss og friðar
og þakka innilega fyrir samfylgdina og hlýhuginn á þessu ári.✨ 🤍
Grinch og hjartað 🤍
Ég var að horfa á Grinch með syni mínum á jóladag.
Í dag horfi ég alltaf á myndir út frá innri pælingum um mannlegt eðli og er hreinlega viss um að rithöfundar skrifi bæði ljóð og skáldsögur út frá slíkum pælingum.
Grinch er, að mínu mati, ekkert annað en einstaklingur sem hefur – út frá áföllum sínum – orðið að fórnarlambi. Hann fékk enga aðstoð til að vinna úr sárum sínum sem barn og kaus því að dvelja í reiðinni og biturleikanum. Hann vildi hefna sín á þeim sem honum fannst hafa unnið honum mein og svikið sig.
Með þessari leið lokaði hann hjarta sínu og leyfði sér ekki að finna neitt nema reiði og biturleika.
Þarna dvelja margir alla ævina. Það getur verið gríðarlega sárt að leyfa hjartanu að opnast á ný og finna aftur – fegurðina og gleðina sem við sjáum svo miklu skýrar þegar hjartað er opið.
Í myndinni, þegar Grinch fer að finna á ný, er það atriði sett upp á bæði skemmtilegan en jafnframt mjög sannan hátt. Hann upplifir högg líkt og hjartað sé að fara út úr brjóstinu. Hann engist sundur og saman og heldur hreinlega að hann sé að deyja – sársaukinn er svo mikill.
Svo koma tárin.
Og með þeim upplifir hann auðmýkt, skilning og léttleika.
Hann fer að sjá að það er miklu betra að leyfa sér að finna. Með því fylgir svo falleg tilfinning og annar, dýpri skilningur á lífinu.
Þegar hjarta okkar er opið sjáum við betur að allir eru að heyja einhvers konar baráttu – við að finna sig og skilja hvers vegna lífið okkar er eins og það er. Við förum að skilja að öll reynsla, bæði góð og slæm, hefur mótandi áhrif á okkur.
En þegar við erum orðin fullorðin getum við valið hvernig við sjáum það sem hefur mótað okkur. Það krefst hugrekkis að skoða, sjá og fyrirgefa okkur sjálfum fyrir hegðun sem við höfum tamið okkur – einfaldlega til þess að lifa af eða verja okkur gegn því að finna.
Það sem Grinch upplifði þegar hann fór að finna á ný í gegnum hjartað var að nýr heimur opnaðist. Hann uppgötvaði að hann getur haft gaman og leikið sér út frá gleði – ekki í reiði. Hann hleypir öðrum að og opnar þar með á ástina frá öðrum.
Grinch er sannarlega skemmtilegur karakter sem sýnir okkur svo skýrt hvar við getum verið stödd þegar kemur að hjartanu – hvort það er lokað eða opið.
Að opna hjartað krefst hugrekkis, en gjöfin sem bíður hinum megin er oft dýpri skilningur, meiri mildi og meiri friður.
Með hlýju, þar til síðar💖
Hugleiðingar og áhrif hafsins🤍
Þessar heilræðavísur komu til mín um daginn.
Sú fyrri eftir eina ferðina niður að sjó
og hin daginn eftir.
Það sem ég verð æ meir var við er að þegar við förum djúpt í kyrrðina okkar, þá eykst sköpunarkrafturinn.
Hvernig sem hann birtist hjá hverjum og einum.
Við höfum öll mátt til að skapa eitthvað fallegt og eftirminnilegt í þessu lífi.
En sama afl getur líka skapað upplifanir sem þjóna okkur ekki – sérstaklega þegar við erum ekki í kyrrðinni okkar.
Hér er ég ekki að tala um stór áföll eins og missi eða sorg, heldur þetta hversdagslega:
aðstæður, samskipti og litlar upplifanir sem geta ruggað bátnum og jafnvel sett okkur út af sporinu.
Það er mín trú að slíkar upplifanir komi oft til að fá okkur til að stoppa og skoða hvar við stöndum.
Hvort sem það tengist vinnu, samböndum eða daglegu lífi.
Það er eðlilegt að bregða út af þegar eitthvað eða einhver ruggar jafnvæginu okkar.
En ef við festumst í upplifuninni – eða höldum áfram með biturð og gremju – þá leiðir það okkur sjaldan í góðan farveg.
Vísurnar tvær sem ég skrifaði eru fyrir mér gott dæmi um annað val:
að gefa eftir, sleppa takinu og halda áfram.
Og já, ég veit – það getur stundum verið erfitt.
Eitthvað skellur á okkur og breytir yfirborðinu.
En þegar við sleppum, þá sameinumst við reynslunni í stað þess að berjast við hana.
Við nýtum hana til að vaxa og verða betri og mýkri útgáfan af okkur sjálfum –
ekki harðari, ekki bitrari.
Þegar við komumst inn í kyrrðina sjáum við þetta skýrar:
að læra af því sem lífið færir okkur skapar meiri innri ró.
Þá getum við líka rætt það sem kemur upp
án þess að það slái okkur alveg út af laginu.
Hæfir starfsmenn – Óhæfir stjórnendur
Ég hef áralanga starfsreynslu á vinnumarkaði.
Allt frá fiskvinnslu og umönnunarstörfum yfir í stjórnunarstörf.
Síðustu 11 ár hef ég einnig starfað sjálfstætt með jóganámskeið, vinnustofur og verkefni tengd jóga og leiðtogafærni.
Ég hef kynnst frábærum stjórnendum.
Og einnig þeim sem eru algjörlega óhæfir.
Mig langar að tala um muninn þar á.
Ég hef sjálf starfað í hlutverki með mannaforráð í um 12 ár og einnig rekið eigin starfsemi.
Af þeirri reynslu hef ég lært hvað þarf virkilega til að skila góðu starfi.
Því geri ég kröfur til þeirra stjórnenda sem ég starfa með.
HVAÐ FINNST MÉR EINKENNA GÓÐAN STJÓRNANDA / LEIÐTOGA?
Góður stjórnandi:
– hefur góða yfirsýn og skýra stefnu
– sýnir starfsfólki sínu traust og lætur það finna fyrir því
– býr yfir auðmýkt og samkennd, sérstaklega þegar starfsmenn ganga í gegnum erfiðar lífsreynslur
– stígur inn þegar álag er mikið og hjálpar til, sérstaklega við undirmönnun vegna veikinda
– leyfir fólki að tjá sig og beinir umræðu á uppbyggjandi hátt
– hlustar ekki bara með hausnum, heldur hjartanu
– gleðst yfir styrkleikum starfsmanna og hvetur þau áfram
– styður fólk jafnvel í að prófa eitthvað sem það heldur að það geti ekki
– hefur farið í naflaskoðun og getur tekið gagnrýni til vaxtar
Ef stjórnandi hefur ekki þessa eiginleika, þá finnst mér hann einfaldlega ekki starfi sínu vaxinn.
ÁBYRGÐIN SEM FYLGIR HLUTVERKI MEÐ MANNAFORRÁÐ
Ég veit að þetta eru kröfur.
En þegar þú tekur að þér hlutverk með mannaforráð, þá berð þú ábyrgð.
Ekki bara á tölum og línulegum vexti.
Heldur á fólki.
Velferð starfsmanna skiptir sköpum fyrir farsælt starf og heilbrigðan rekstur.
Það er ekki aukaatriði.
ÞAÐ ER GRUNNURINN!
HVAÐ EINKENNER VANHÆFAN STJÓRNANDA – AÐ MÍNU MATI
Því miður eru vanhæfir stjórnendur víða.
Í störfum mínum, meðal annars með fólki sem kemur í gegnum VIRK, hef ég of oft orðið vitni að algjöru skilningsleysi af hálfu fólks með mannaforráð.
Afleiðingin er sú að mjög hæfu starfsfólki er ýtt út.
Oft vegna þroskaleysis, egós og sjálfhverfu þeirra sem fara með völdin.
Vanhæfur stjórnandi:
– notar starf sitt til að þjóna egóinu sínu
– rottar sig saman með öðrum stjórnendum og skapar pískur, vanlíðan og óöryggi
– beitir gaslýsingu, sem er mannskemmandi hegðun
– sýnir enga samkennd né almenna kurteisi
– getur ekki hvatt eða peppað starfsfólk á jákvæðan hátt
– leggur sig ekki til hliðar þegar breytingar kalla á það
Ef þú sækir um hlutverk með mannaforráð þarftu að geta sýnt styrk á ögurstundu.
Ef þú ert sjálfur að glíma við alvarlegan líkamlegan eða andlegan brest og getur ekki sinnt hlutverki þínu af ábyrgð, þá ber þér að stíga til hliðar, ná jafnvægi eða segja starfi þínu lausu.
KJARNINN
Góður stjórnandi þarf margt til brunns að bera.
En fyrst og fremst þarf hann að vera tengdur sjálfum sér.
Ekki egóinu, heldur sjálfinu.
Aðeins þannig getur hann stigið inn þegar á reynir.
Staðið með fólkinu sínu.
Og skapað vinnustað þar sem starfsfólk hlakkar til að mæta.
Því illa stýrður vinnustaður verður að drullupolli sem fólk getur sokkið djúpt ofan í og jafnvel aldrei stigið upp úr.
LOKAHUGSUN
Kannski væri stundum betra að hafa engan stjórnanda.
Heldur skýr hlutverk frá upphafi.
Þar sem allir vinna fyrir heildina.
Hafa rödd.
Og fá að láta styrkleika sína skýna.
Ekki sækjast í valdastöður til að sýna yfirburði
eða þjóna eigin egói – egói sem byggir oftar en ekki á þroskaleysi og minnimáttarkennd.
Sumarsólstöður 21.júní 2026
Í dag voru sumarsólstöður – lengsti dagur ársins. Við erum líka að nálgast miðsumar sem samkvæmt gamla norræna tímatalinu er þann 24. júní.
Mér finnst alltaf eitthvað sérstakt við þennan tíma árs. Það er eins og náttúran sjálf bjóði okkur að staldra við um stund, draga andann djúpt og horfa yfir það sem liðið er.
Kannski er miðsumar einmitt góður tími til að þakka fyrir það sem við höfum gert á árinu hingað til – stór afrek jafnt sem þau smærri sem oft gleymast í amstri daganna. Að gefa sér stund til að sjá hversu langt við höfum í raun komið.
Eftir vinnu í dag brunaði ég ásamt góðri vinkonu niður að sjó. Við stoppuðum á nokkrum stöðum á leiðinni, leyfðum sandinum og sjónum að snerta fæturna og drógum að okkur dásamlega ilminn sem fylgir fersku sjávarloftinu.
Það er eitthvað einstakt við þessa blöndu af sjávarangan, selgresi, sóleyjum, mosa, þangi, blóðbergi og öllum þeim náttúrukræsingum sem íslenska sumarið býður upp á. Þessi ilmur og þetta umhverfi næra mig á svo einfaldan hátt og fylla mig bæði ró, bjartsýni og nýrri orku.
Á svona degi fyllist ég þakklæti fyrir náttúruna okkar sem er hvergi fallegri en núna þegar birtan virðist ætla að endast endalaust.
Kannski er það einmitt þess vegna sem Yömurnar hafa verið mér svona hugleiknar síðustu misseri. Þær minna okkur á að staldra við, lifa af meiri meðvitund og mæta bæði okkur sjálfum og öðrum af meiri mildi.
Ef þig langar að kynna þér bókina getur þú gert það hér 📖 Hlekkur á bókina
Bókin er rafbók sem inniheldur hugleiðingar, verkefni og verkfæri sem hjálpa þér að færa visku Yömanna inn í daglegt líf – á þinn hátt og á þínum hraða.
Ég óska þér áframhaldandi fallegra sumardaga og vona að þú fáir tækifæri til að njóta einhverra af þeim náttúrukræsingum sem umlykja okkur á þessum bjarta árstíma. 🌿☀️
Faðmlag til þín - Fréttabréf 12.júlí 2026
Það er búið að líða lengra á milli fréttabréfa en ég ætlaði mér. En svona er lífið stundum – það tekur óvæntar beygjur og þá gefst ekki alltaf tími til að setjast niður og leyfa sköpuninni að flæða. Ég hef alltaf upplifað að sköpunin komi þegar rými og kyrrð fá að myndast, oft eftir að mikið hefur dunið á og lífið róast á ný.
Þannig hefur það einmitt verið hjá mér síðustu vikurnar. Það hefur líka orðið til þess að pop-up tímarnir sem ég ætlaði að bjóða upp á í sumar hafa þurft að bíða aðeins. Þó ég viti að ákveðnum verkefnum sé enn ekki lokið, þá hefur myndast smá andrými og mig langaði að setjast niður og deila nokkrum hugsunum.
Í morgun rakst ég á stutt myndband (sjá myndband) sem kveikti strax hugmyndina að þessum pistli.
Í myndbandinu talar læknir um hversu miklu nærvera getur skipt í bataferli fólks.
Hann bendir á að einstaklingar sem fá reglulega heimsóknir, hlýju og stuðning á meðan þeir glíma við veikindi nái oft fyrr bata og útskrifist fyrr af sjúkrahúsi. Hann talar líka um faðmlög og hvaða áhrif þau geta haft á taugakerfið. Í dag styðja rannsóknir það að hlý og örugg snerting geti meðal annars dregið úr streitu og aukið vellíðan.
Þá fóru hugsanirnar af stað hjá mér.
Faðmlag er eitt það fallegasta sem við getum gefið hvort öðru. Það þarf engin orð – aðeins nærveru. Nærveru þar sem við reynum ekki að laga, greina eða dæma, heldur erum einfaldlega til staðar.
Stundum kallar einlægt faðmlag fram gleði. Stundum tár. Stundum djúpan andvarp eða jafnvel skjálfta. Líkaminn losar um spennu á sinn eigin hátt. Ef við gefum okkur tíma og leyfum faðmlaginu að vara aðeins lengur en örfá augnablik getur það orðið stund kyrrðar þar sem taugakerfið fær tækifæri til að slaka á.
Ég hef alltaf átt auðvelt með að faðma fólk en ég veit að það á ekki við um alla.
Sumum finnst faðmlög óþægileg eða eiga erfitt með að slaka á í þeim. Það getur átt sér margar skýringar og ein þeirra getur verið áfallasaga. Rannsóknir hafa sýnt að hjá fólki sem hefur orðið fyrir áföllum getur jafnvel hlý og vel meint snerting vakið upp streituviðbrögð í taugakerfinu. Líkaminn bregst þá við út frá fyrri reynslu, jafnvel þótt hugurinn viti að engin hætta sé á ferðum. Þess vegna er mikilvægt að snerting byggist alltaf á öryggi, trausti og samþykki.
Þegar við vitum þetta verður auðveldara að mæta fólki af skilningi.
Kannski er stutta faðmlagið eða hik við að hleypa öðrum nálægt ekki merki um kulda eða áhugaleysi heldur einfaldlega leið taugakerfisins til að vernda einstaklinginn. Við vitum aldrei hvaða sögu fólk ber með sér eða hvaða reynsla býr að baki.
Með hlýju faðmlagi getum við gefið rými. Rými fyrir kyrrð, öryggi og stundum heilun. En það þarf líka að vera í lagi að hafna faðmlagi. Það getur verið jafn mikilvægt skref á leiðinni að virða eigin mörk og að þiggja hlýju frá öðrum þegar maður er tilbúin/n.
Mig langar því að hvetja þig til að mæta fólki af mildi. Ef einhver á erfitt með að faðma þig skaltu ekki taka því sem höfnun. Það gæti einfaldlega verið saga sem þú þekkir ekki.
Og svo langar mig að spyrja að lokum:
Hefur þú leyft þér að faðma einhvern í dag?
Eða jafnvel tekið utan um sjálfa þig eða sjálfan þig af sömu hlýju og þú myndir gefa góðum vini? 💛
Hversu mikil áhrif hafa hugsanir okkar?
Ég rakst á nokkuð áhugavert myndbrot á Facebook um daginn og það kveikti skrifin að þessum pósti.
Þar var rifjað upp sérstakt tilfelli frá árinu 2007. Ungur maður tók þátt í tvíblindri rannsókn á þunglyndislyfi og eftir rifrildi við kærustu sína tók hann 29 hylki í einu í þeirri trú að hann væri að taka mjög stóran skammt af lyfinu.
Honum fór fljótlega að líða mjög illa og þegar hann kom á bráðamóttöku var blóðþrýstingurinn kominn niður í 80/40, púlsinn var 110 og hann var fölur, sveittur, skjálfandi og mjög hræddur um að deyja.
Svo kom hið óvænta í ljós.
Hylkin sem hann hafði tekið voru lyfleysa.
Þegar honum var sagt frá því breyttist ástand hans ótrúlega hratt. Innan um 15 mínútna var blóðþrýstingurinn kominn í 126/80 og púlsinn niður í 80.
Þetta tilfelli var birt í læknisfræðitímaritinu General Hospital Psychiatry árið 2007 og hefur verið notað sem áhugavert dæmi um svokölluð nocebo-áhrif – þegar neikvæðar væntingar og ótti geta haft raunveruleg áhrif á líðan okkar og líkamleg viðbrögð.
Mér fannst þetta svo áhugavert, því í jógafræðunum og ýmsum öðrum mannbætandi fræðum er mikið talað um að við erum ekki hugsanir okkar.
Hugsanir koma og fara og þær eru ekki endilega sannleikurinn.
Þess vegna er svo mikilvægt að læra að þekkja þær og greina. Að taka eftir því þegar óttinn nær tökum á okkur og skoða hvaðan hann kemur í stað þess að leyfa honum sjálfkrafa að stjórna ferðinni.
Regluleg hugleiðsla hefur hjálpað mér mikið við þetta. Hún getur kennt okkur að fylgjast með hugsununum án þess að þurfa alltaf að bregðast við þeim. Smám saman förum við jafnvel að þekkja betur hvenær hugsun er óttadrifin og hvenær hún endurspeglar það sem raunverulega er að gerast.
Því það sem við gefum stöðugt athygli getur orðið stærra í okkar eigin huga.
Við þekkjum þetta kannski þegar einhver umgangspest er í gangi. Við finnum örlítið kitl í hálsinum og hugurinn getur strax farið af stað: „Æ, nei, nú er ég að verða veik."
Við förum að fylgjast með hverju einasta einkenni og áður en við vitum af er öll athygli okkar komin þangað.
Það þýðir auðvitað ekki að veikindi séu bara hugsun eða að við getum hugsað okkur frá sjúkdómum. En placebo- og nocebo-áhrifin eru heillandi áminning um að hugur og líkami eru ekki tvö algjörlega aðskilin fyrirbæri og væntingar okkar geta haft áhrif á upplifun okkar og líkamleg viðbrögð.
Þetta er líka efni sem Dr. Joe Dispenza og Gregg Braden hafa fjallað mikið um frá sínum sjónarhóli – tengsl hugsana, tilfinninga, líkama og þess hvernig við upplifum okkur sjálf og heiminn í kringum okkur.
Ég hef hlustað töluvert á þá og finnst margt sem þeir fjalla um virkilega áhugavert og umhugsunarvert. Ef þetta efni höfðar til þín mæli ég með að fletta þeim upp og hlusta með opnum en gagnrýnum huga.
Hér ætla ég að setja inn áhugaverðan fyrirlestur frá Gregg Braden:
hlekkur!
Ég hef sjálf margoft fundið á eigin skinni hvað óttinn getur farið illa með mann. Þegar hann nær yfirhöndinni getur hann litað hugsanir okkar svo mikið að við eigum erfitt með að sjá hvað er raunverulega að gerast.
Og þá kemur önnur spurning sem mér finnst mjög áhugaverð:
Hvaðan kemur óttinn okkar eiginlega?
Stundum byggir hann á einhverju sem við höfum sjálf upplifað. En stundum hefur einhver annar sagt okkur að eitthvað sé hættulegt eða að við eigum að óttast það. Sumt lærðum við jafnvel svo snemma að við gerum okkur ekki grein fyrir því að við höfum tekið það með okkur inn í fullorðinsárin.
Þá getur verið hollt að stoppa og spyrja:
Er þetta raunverulega mín skoðun? Er þetta eitthvað sem ég veit – eða eitthvað sem mér hefur verið sagt? Er óttinn að tala núna eða er ég að hlusta á innsæið mitt?
Fyrir mér snýst þetta ekki um að hætta að hlusta á aðra eða hafna góðum ráðum. Þvert á móti. Við þurfum upplýsingar, þekkingu og ráð annarra.
En við þurfum líka að geta sest aðeins niður í kyrrðinni og hlustað inn á við.
Kannski er einmitt þar sem hugleiðslan verður svo dýrmæt. Hún gefur okkur tækifæri til að stíga aðeins út úr hávaðanum, fylgjast með hugsununum og læra smám saman að þekkja muninn á ótta, staðreyndum og okkar eigin innri rödd.
Dvelur þú stundum í kyrrðinni?
Í jógatímanum í vikunni fór ég töluvert inn í kyrrðina og það gerðist eiginlega svolítið óvænt.
Við vorum að vinna með hjartastöðina, mildi og mýkt og allt í einu fann ég sterkt fyrir því að mig langaði að draga úr öllu. Hægja á, minnka hljóðin og leyfa jafnvel andardrættinum að verða eins mildum og mögulegt var.
Ég hvatti nemendur til að draga andann mjúklega að sér, án áreynslu, og sleppa honum frá sér á sama hátt. Ekki með stórum andvörpum eða kröftugri aðöndun heldur bara leyfa önduninni að gerast.
Og svo stöldruðum við aðeins við þennan litla kyrrðarpunkt sem verður náttúrulega til við lok inn- og útöndunar. Ekki með því að halda niðri í okkur andanum heldur bara taka eftir augnablikinu þar sem allt verður kyrrt.
Þessi kyrrðarpunktur heillar mig alltaf og við vinnum mikið með hann í Yoga Nidra. Þetta örstutta augnablik þar sem við erum ekki að anda inn og ekki að anda út. Við erum bara þarna í augnablikinu og kyrrðinni.
Í lok tímans fann ég svo að mig langaði ekki einu sinni að rjúfa þessa kyrrð með OM-inu eins og ég geri yfirleitt. Mig langaði einfaldlega að leyfa okkur að dvelja aðeins lengur í þögninni.
Og vá, þetta var áskorun. 😊
Ekki bara fyrir nemendur heldur líka fyrir mig sem kennara.
Þegar ég sjálf fer inn í æfingarnar er mjög auðvelt fyrir mig að finna kyrrðina. En sem kennari er ég auðvitað að tala, leiðbeina og hreyfa mig um rýmið og ég fann hvað það getur verið krefjandi að tala og reyna um leið að halda þessari innri kyrrð.
Ég tók líka eftir því að þessi mikla kyrrð var aðeins út fyrir þægindarammann hjá einhverjum í hópnum. Og kannski er það ekkert skrýtið.
Við erum svo vön því að eitthvað sé alltaf að gerast. Við erum líka vön ákveðnum mynstrum og göngum oft að því vísu hvað kemur næst. Kannski erum við meira að segja farin að eiga svolítið erfitt með þegar ekkert gerist.
En hvað gerist þegar við leyfum engu að gerast í smástund?
Þegar við hættum að fylla upp í kyrrðina og hlustum bara á andardráttinn og líkamann?
Kannski er það einmitt þegar hugurinn fær aðeins minna pláss sem við förum að heyra betur hvað líkaminn er að segja okkur. Það er jú eitthvað sem við tölum svo mikið um í jóga – að hlusta á líkamann.
En til þess að heyra þurfum við kannski stundum fyrst að skapa kyrrð.
Mig langar því að spyrja þig:
Dvelur þú stundum í kyrrðinni?
Bara þú, andardrátturinn og líkaminn – án þess að þurfa að gera neitt við það sem kemur upp.
Kannski prófar þú þetta næst þegar þú færð nokkrar mínútur fyrir þig.
Knús og kyrrðarkveðjur til þín💛
Netfang:[email protected]
Vefsíða: www.yoganidrasteinunnkr.is
